منتقدان از «قرار بازی» متنفرند؛ آیا انرژی آلن ریچسون برای مخاطبان کافی بود؟

فیلم «قرار بازی» (Playdate)، محصول جدید پرایم ویدئو، شکاف عمیقی بین منتقدان حرفه‌ای و بخشی از مخاطبان عام ایجاد کرده است. در حالی که منتقدان با امتیاز ۱۹٪ (بر اساس ده‌ها نقد) فیلم را «غیرقابل تماشا» و «آزاردهنده» خوانده‌اند، امتیاز اولیه‌ی مخاطبان در راتن تومیتوز ۵۴٪ است که نشان می‌دهد اجرای آلن ریچسون توانسته حداقل بخشی از تماشاگران را راضی نگه دارد.

این کمدی اکشن که آلن ریچسون (ستاره‌ی «ریچر») و کوین جیمز (ستاره‌ی «پادشاه ملکه‌ها») را در نقش دو پدر گرفتار در یک توطئه‌ی مرگبار قرار می‌دهد، در تاریخ ۲۱ آبان ۱۴۰۴ (۱۲ نوامبر ۲۰۲۵) منتشر شد. منتقدان برجسته‌ای چون برایان تالریکو (از RogerEbert.com) فیلم را «به طرز شگفت‌آوری احمقانه» خواندند و فرانک شک (از هالیوود ریپورتر) آن را «مجموعه‌ای از کلیشه‌های کهنه» نامید. تقریباً تمام نقدهای منفی بر فیلمنامه‌ی ضعیف، تدوین آشفته و عدم توازن بین صحنه‌های اکشن و کمدی تأکید داشتند.

اما به نظر می‌رسد مخاطبانی که صرفاً برای تماشای آلن ریچسون در ژانری متفاوت به سراغ فیلم رفته‌اند، تا حدی راضی بوده‌اند. امتیاز ۵۴٪ تماشاگران اگرچه «درخشان» نیست، اما نشان می‌دهد که فیلم به اندازه‌ی نقدهای منتقدان فاجعه‌بار نبوده است. برخی از نقدهای مثبت‌تر، دقیقاً به همین نکته اشاره دارند. نیکلاس بروکس از «CBR» فیلم را «یکی از بی‌ضررترین انتخاب‌ها» نامید که «دقیقاً همان چیزی را که وعده می‌دهد، تحویل می‌دهد.»

ام.ان. میلر از «FandomWire» نیز نوشت که «ریچسون با انرژی مضحک و گرمای غافلگیرکننده‌اش، تمام صحنه‌ها را می‌دزدد.» به نظر می‌رسد «قرار بازی» فیلمی است که منتقدان آن را «عقب‌مانده و خالی از خنده» می‌دانند، اما طرفداران سرسخت آلن ریچسون ممکن است از تماشای انرژی کمدی-اکشن او، صرف‌نظر از کیفیت نازل فیلمنامه، لذت برده باشند. این شکاف نشان می‌دهد که قدرت ستاره‌ی «ریچر» همچنان در جذب مخاطب، حتی برای یک فیلم ضعیف، مؤثر بوده است.

منبع: رسانه راتن تومیتوز