«کرم‌های شب‌تاب در ال موزوته»، مرثیه‌ای است تصویری بر لحظاتی که زندگی، در سایه‌یِ سنگینِ خشونتِ سیاسی، به تارِ مویی بند می‌شود. فیلم، برخلافِ درام‌های جنگیِ معمول، نه در میدانِ نبرد، که در حیاطِ خانه‌ها و کوچه‌هایِ ساکتِ روستایی می‌گذرد؛ جایی که آرامشِ پیش از طوفان، به‌تدریج جای خود را به هراس و بی‌اعتمادی می‌دهد. استعاره‌یِ «کرم‌های شب‌تاب» در دلِ تاریکیِ مطلق، به خوبی بازتاب‌دهنده‌یِ تضادِ میانِ رنجِ عمیقِ غیرنظامیان و تلاشِ مذبوحانه برای حفظِ کرامت و امید در میانه‌یِ فاجعه است. ارنستو ملکیور با دوربینِ خود، نه تنها وقایعِ تاریخی، که «حافظه‌یِ جمعی»ِ مردمی را ثبت می‌کند که صدایِ فریادشان در هیاهویِ جنگ گم شد. فیلم، مواجهه‌ای بی‌پروایانه با ابعادِ ویرانگرِ یک فاجعه است؛ دعوتی به سکوت و تأمل در بابِ آنچه جنگ با جان، روح و تاریخِ یک ملت می‌کند.